شهید علی فقیه
تاریخ شهادت:
۱۲ اسفند ۱۳۶۲
سردار رشید اسلام، پاسدار شهید علی فقیه در تاریخ ۱۳۳۸/۴/۱۰ در روستای لاور شرقی پا به عرصه وجود نهاد. این شهید، فرزند اول خانواده بود و پدرش به عشق مولای متقیان علی(ع)، او را علی نام نهاد. علی، از کودکی دارای هوش سرشار و ضمیری روشن بود و تحت تربیت مذهبی و اسلامی پدر و مادرش، اخلاق نیکوی انسانی و اسلامی، اندکاندک در وجودش سرشته گردید. در سن هفت سالگی راهی دبستان جنت(شهید اسماعیلی) روستای لاور شرقی گردید و موفق شد دوران ابتدایی را با موفقیت کامل و بدون هیچگونه مردودی یا تجدیدی به اتمام برساند. پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی، شهید فقیه نتوانست به ادامه تحصیل بپردازد و ناگزیر به ترک تحصیل شد. مادرش در این باره میگوید: فرزندم در تمام سالهای دوران تحصیل در مقطع ابتدایی از شاگردان ممتاز و برگزیده بود و آنچنان باهوش و با استعداد بود که میتوانست حتی دو پایه را در یک سال تحصیل نماید. متأسفانه مدرسه راهنمایی در روستا وجود نداشت و تحصیل در شهر خورموج نیز با توجه به وضع نامناسب معیشتی که با آن مواجه بودیم، برایمان مقدور نبود. اما با همه مشکلات، از آنجاییکه علی بسیار علاقهمند به تحصیل و دارای هوش سرشار بود، تصمیم گرفتیم به هر نحو، مخارج تحصیل او را در خورموج فراهم ساخته، جهت ادامه تحصیل، او را به این شهر بفرستیم. اما علی که از وضع نامناسب معیشتی ما به خوبی آگاه بود، علیرغم اشتیاق شدید به تحصیل، حاضر به رفتن به خورموج و تحصیل در آنجا نشد و به ناچار ترک تحصیل کرد.
شهید علی فقیه، پس از ترک تحصیل، مشغول به کار و تلاش جهت کمک به پدر در تأمین معیشت گردید و در این راستا به کارگری پرداخت و مدتی نیز به بندر عامری رفت و در آنجا کارگری نمود. او همچنین مدتی در پایگاه هوایی بوشهر کارگری کرد و حقوق روزانهاش در آنجا، ۵ تومان بود.
ایشان پس از رسیدن به سن قانونی جهت انجام خدمت سربازی به کرمان رفت اما به علت عدم احتیاج دولت و عدم پذیرش در پادگان آموزشی این شهر، طبق گواهی اداره وظیفه عمومی ژاندارمری کل کشور از انجام خدمت نظام وظیفه معاف گردید.
شهید فقیه پس از معافیت از خدمت، کماکان به کار و تلاش پرداخت تا اینکه با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی و شروع جنگ تحمیلی فصل جدیدی در زندگی ایشان رقم خورد. این شهید بزرگوار پس از وقوع انقلاب، به تمام و کمال در خدمت نظام مقدس اسلامی قرار گرفت و تمام وجود خود را صرف اشاعه ارزشهای نورانی انقلاب بزرگ اسلامی نمود. او از اولین افراد روستای لاور شرقی بود که به عضویت بسیج درآمد و بهعنوان یک بسیجی، پس از گذراندن آموزش جبهه در بیست و ششمین دوره آموزشی پادگان شهید دستغیب کازرون، در مورخه ۱۳۶۱/۷/۲۹ عازم جبهههای جنوب گردید و بهعنوان جانشین دسته همراه با شهید ابراهیم زارعی، در عملیات پیروزمندانه محرم شرکت نمود و پس از آن در مورخه ۱۳۶۱/۱۰/۳ به منزل بازگشت. او پس از بازگشت از جبهه، به استخدام رسمی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد و پس از آن مجدداً در ۱۳۶۲/۱/۲۹ راهی جبهههای جنوب شد و پس از انجام مأموریت بهعنوان فرمانده دسته، در ۱۳۶۲/۴/۳ به خانه برگشت. پس از ۲۶ روز مرخصی، برای سومین و آخرین بار در ۱۳۶۲/۴/۲۹ راهی جبهههای غرب کشور گردید و پس از آنکه در عملیات والفجر ۴ شرکت کرد. بعد از آن جهت آموزش مجدد، به پادگان شهید جلدیان اعزام شد و در ۱۳۶۲/۸/۱۶ از این پادگان عازم طلاییه گردید و در آنجا در تیپ المهدی(عج) گردان کمیل، گروهان ۱ و بهعنوان فرمانده دسته ۳ در عملیات خیبر شرکت کرد.
برادر شهید میگوید: برادرم در عملیات خیبر در منطقه طلاییه در ۱۳۶۲/۱۲/۱۲ از ناحیه کتف هدف اصابت تیر دوشیکا قرار گرفت و شدیداً مجروح شد. همرزمانش در آن بحبوحه نبرد، او را در یکی از سنگرها گذاشتند که متأسفانه آن سنگر دچار آبگرفتگی شد و برادرم در اثر خونریزی شدید و عدم امکان انتقال به بیمارستان در همانجا به شهادت رسید و پیکر پاک و مطهرش به مدت یازده سال در آنجا باقی ماند تا اینکه به همت گروه تفحص شهدا، این پیکر پاک و مطهر در ۱۳۷۳/۷/۱۱ در حالیکه تقریباً سالم مانده بود، کشف و شناسایی گردید و در ۱۳۷۳/۸/۲ به زادگاهش انتقال داده شد و پس از تشییع باشکوه توسط جمعیت انبوه امت حزبالله در گلزار شهدای روستای لاور شرقی به خاک سپرده شد.
شهید علی فقیه با اینکه درس نخوانده بود اما به مدد هوش سرشار و علاقه فراوانش به قرآنکریم توانسته بود این کتاب نورانی الهی را ختم نماید. انس او با قرآنکریم، همیشگی بود و هیچگاه تلاوت آن را حتی در ایام حضور در جبهه و در شرایط سخت مناطق عملیاتی ترک نکرد. او نماز خواندن و روزه گرفتن را در سنین کودکی و پیش از رسیدن به سن تکلیف شرعی، آغاز کرد و بیشتر اوقات، نماز را در مسجد میخواند.
این شهید بزرگوار از لحاظ اخلاق فردی، انسانی بود بسیار مهربان، متواضع، راستگو و راستکردار و بسیار اهل معاشرت با مردم به طوریکه همه اهالی او را دوست داشتند همانطوریکه او نیز با تمام وجود، مردم را دوست میداشت.
او با همه شهدای روستا بهویژه شهیدان بزرگوار ابراهیم زارعی و حسین اسماعیلی دوست صمیمی بود. در عملیات غرورآفرین محرم، او دوشادوش شهید ابراهیم زارعی رشادتهای کمنظیری را از خود نشان داد. هنگامیکه شهید حسین اسماعیلی به علت مجروحیت در عملیات فتحالمبین تا مدتها نمیتوانست روی پای خود راه برود و به ناچار روی ویلچر مینشست، شهید علی فقیه بیشتر اوقات را همراه و کمککار او بود و ویلچر او را جابجا میکرد.
شهید فقیه با اینکه فقط تا پنجم ابتدایی درس خوانده بود، اما میزان سواد و دانایی حقیقیاش بسیار فراتر از حد علمی این مقطع بود. به گفته مادرش، او نزدیک به یکصد جلد کتاب خریده و آنها را مطالعه کرده بود. این شهید بزرگوار به مطالعه کتب مذهبی و فکری علاقه بسیاری داشت و در این بین، آثار نویسندگان ارزندهای همچون شهید محراب آیتالله دستغیب و استاد شهید مطهری را بیشتر مطالعه میکرد. بهطور کلی، عادت به مطالعه یکی از عادات اصلی زندگی او بود و تمایل شدیدی به افزودن هر چه بیشتر و بهروز کردن آگاهیهای خود داشت. لذا هرگز خود را محدود به تحصیلات کلاسیک نکرد و با جِد و جُهدی مثال زدنی، تا پایان عمر کوتاه اما پربرکتش، آگاهیهای فراوانی را بر مجموعه دانستنیهای خود افزود.
شهید علی فقیه مداح اهلبیت بود. در ایام عزای اهلبیت و به خصوص دهه اول محرم و دهه آخر ماه صفر، با ایجاد و سازماندهی دستهجات سینهزنی، مبادرت به نوحهخوانی و مداحی مینمود و به مراسم عزا، شور و گرمی خاصی میبخشید. این شهید بزرگوار در جریان راهپیماییهای سال ۱۳۵۷ حضور بسیار پرشوری داشت. او در همین راستا به شهرهای خورموج، کاکی و کنگان میرفت و در هر چه بهتر برگزار کردن راهپیماییهای آنجا علیه رژیم ستمشاهی پهلوی، نقش قابلتوجهی را ایفا میکرد. ایشان پس از شروع جنگ تحمیلی، در تبیین ماهیت حقیقی این جنگ و ضرورت دفاع در برابر تجاوز ناجوانمردانه دشمن برای اهالی روستا تلاش زیادی نمود و در جمعآوری کمکهای مردمی به رزمندگان اسلام، فعالیت چشمگیری را از خود به نمایش گذاشت.
شهید فقیه در کارهای عامالمنفعه نیز زحمات زیادی کشید. او همراه با شهید ابراهیم زارعی و سایر جوانان و اهالی روستا، در جریان آبرسانی به روستای لاور شرقی تلاش زیادی نمود و در همین راستا همراه با سایر دوستان خود، کلیه کانالهای مورد نیاز جهت لولهگذاری و انتقال آب به همه نقاط روستا را حفر نمود و بدینگونه کاری عظیم و ارزنده را بهعنوان حسنه جاریه و جاودان به انجام رسانید.
شهید فقیه در جبههها همواره مشکلترین مسئولیتها را پذیرا میشد و در این راه هراسی به دل راه نمیداد. بارها در محاصره دشمن گرفتار آمد اما با رشادت و دلاورمردیِ مثال زدنی خود، دشمن دون را به عقب راند و جلوههایی از برتری قوای اسلام را به دشمن متجاوز تحمیل کرد.
یکی از همرزمانش در این باره میگوید: در سال ۱۳۶۱ به همراه شهیدان بزرگوار علی فقیه و ابراهیم زارعی به جبهه اعزام شدیم و در عملیات محرم شرکت نمودیم. صبح فردای روز شروع عملیات، با تک سنگین دشمن در منطقه شرهانی عراق مواجه شدیم. دشمن در جریان این تک، ضربات شدیدی را بر ما تحمیل کرد و تعداد قابلتوجهی از اعضای گردان ما را شهید و زخمی نمود به طوریکه از این گردان، تعداد اندکی زنده ماندند. در آن شرایط سخت، همین چند نفر اندک باقیمانده که در میانمان شهید علی فقیه و شهید ابراهیم زارعی هم بودند، مقاومت شدید و سرسختانهای را در برابر هجوم بیامان دشمن، به عمل آوردند. یادم میآید شهید فقیه همراه با شهید زارعی و سپس سایر همرزمان، پوتینهای خود را درآوردند و با پای برهنه، به ادامه مقاومت پرداختند. آنچه که برایم بسیار جالب و تحسین برانگیز بود این بود که شهید فقیه با پای برهنه، در حالیکه آر.پی.جی را بر دوش خود گرفته بود، نیروهای دشمن را تعقیب میکرد و تعداد قابلتوجهی از تانکهای آنها را با آر.پی.جی منهدم نمود. بالاخره پایمردی این عزیزان سبب شد تا سربازان بعثی به مواضع قبلی بازگشته، بدین طریق خط مقدم جبهه خودی نیز به جلوتر برود.
دیدگاهتان را بنویسید